Toen ik ruim twintig jaar geleden bij Royal Brinkman werkte, hadden we negen vestigingen in Nederland. Om de paar jaar kwam dezelfde discussie terug: moest er meer centraal besloten worden of juist op de vestigingen?
De eerste keer ging ik daarin mee. Ik was jong en de argumenten klonken goed.
Een paar jaar later zaten we opnieuw in dezelfde discussie. Alleen waren de argumenten precies omgekeerd.
Wat toen het probleem was, was nu de oplossing.
Toen viel bij mij het kwartje dat het misschien niet steeds om de beste structuur ging.
Want tegen de tijd dat iedereen intern de routes weer kende, wist wie je waarvoor moest hebben en klanten weer wisten waar ze moesten zijn, draaiden we het opnieuw om.
Er bestaat geen structuur zonder nadelen. En hoe meer mensen je hebt, hoe meer mensen er iets van vinden.
Wat je ook kiest, iemand kan uitleggen waarom het anders slimmer was.
Sindsdien geloof ik in een duidelijke stip op de horizon en in keuzes die je lang genoeg vasthoudt om daar ook te komen.
Niet omdat die keuzes perfect zijn. Maar omdat steeds opnieuw kiezen ook een prijs heeft.
Dat betekent niet dat je nooit iets bijstelt.
Het betekent dat je niet iedere paar jaar je fundament verbouwt zodra de nadelen van je huidige keuze zichtbaar worden.
Want als jij iedere paar jaar iets anders wilt, weten je mensen op een gegeven moment niet meer hoe het werkt.
En je klanten ook niet.